روزهای پایانی یک مرد

نمی دانم چرا میم های زندگی اینقدر زیادند، نام این مطلب به درخواست میم برای میم است ولی باید توضیح بدهم که این دو  میم باهم فرق دارند وهر دوی  این میم ها با میم. ر. این مطلب بمناسبت 14 اسفند است روز درگذشت میم دوم. البته تاخیر در نوشتن این مطلب  تنها به دلیل مرحوم شدن میم چهارمی است که این روزها از بین ما رفته است. پس با درود بر همه میمها.

روی صندلی راحتی خود زیر درخت سرو نشسته بود و با عصایش بازی می کرد. انتهای عصایش را روی دوشش انداخت و با دست دیگر وسط عصا راگرفت. در چشمانش می شد گذشته را دید، گذشته دردناک از روزهای سخت مبارزه، رازهای نگفته در دلش موج می زند، نگاهش را به سمت کوههای شمالی  احمد آباد برگرداند، سپس نگاهی به دشت انداخت و زیر لب گفت:«تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم».

بعد از کودتا روزهای سختی را پشت سر گذاشته بود، لحظات سخت محاکمه، دفاعیات، فریادها و درنهایت 3 سال زندانی و هم اینک در خانه خود در  احمد آباد به اجبار خانه نشین  و روزهای پایانی زندگی به دور از هر گونه هیاهو و سروصدا سپری کردن.

به گذشته می نگرد یا به آینده. نمی دانم جرات پرسیدن از او ندارم ولی می دانم نیم نگاهی به گذشته دارد و امید در آینده. خاطرات خود را نوشته و همه کارها را آماده کرده است. یادم است یک روز می گفت اصلاحات مثل شکاف ایجاد کردن در یک سنگ خارا ست بوسیله ناخن . اصلاحات زمان می خواهد 50 سال و شاید 100 سال. آری به آینده می نگرد و می داند گذشته برای آیندگان تجربه ای خواهد بود.

از روی صندلی بلند می شود و به راه می افتد، دلش برای همسرش که 2 سالیست او را ترک کرده، تنگ شده است، برای دوستانش در طهران برای همه آنهایی که در روزهای سخت ملی شدن صنعت نفت صادقانه در کنارش ایستادند و مخصوصا برای فاطمی و شهدای 30 تیر. رو به من می کند و می گوید:« مرا در ابن بابویه در کنار همرزمانم دفن کنید». سری تکان می دهم به علامت تایید ولی می دانم که هیچگاه به پیش هم رزمانش باز نخواهد گشت.