می توان خندید، می توان گریست، من نه می خندم و نه گریه می کنم چون همیشه اتفاق می افتد.

روی چمنها دراز کشیده ام ، به آسمان نگاه می کنم، خورشید غروب کرده ، اولین ستاره شب را میتوان در غرب دید، شب در راه است و آوای بوف تنها صدایی است که در آن به گوش می رسد.

صدا هرچه که می خواهد باشد مهم نیست. اینجا شب است و سیاهی.

چشمانم هنوز دارد به ستاره شب نگاه می کند، نسیم خنکی به وزیدن گرفته است. چشمانم را می بندم و دوباره  به آوای بوف فکر می کنم که در آخرین شامگاه شروع به خواندن می کرد.

خداحافظ دوستان، آوای بوف در سکوت شب دیگر نخواهد خواند.